We hadden niet eens een huis in het begin, we woonden op een parkeerplaats in een caravan. Twee volwassenen een klein meisje en een baby. Later verhuisden we naar een appartementje, ik herinner het me niet werkelijk, maar er waren veel buitenlanders daar. Ik begon naar school te gaan en mijn broertje zat in de kleuterklas. Ik was erg verlegen en praatte niet veel, de andere kinderen vroegen altijd waarom ik bruin was. Waardoor in uiteindelijk zwaar gepest werd. Wat ik me het best kan herinneren was dat mijn "beste vriendinnetje" iedereen bij elkaar riep om me tegelijk te komen slaan, midden op straat. Ik huilde elke dag na school omdat iedereen me uitschold en uitlachte. Het zeldzame was dat mijn kleiner broertje geen enkele problemen had, hij had zelfs veel vriendjes in die tijd. Hij was wel altijd de stoute die voor spanning zorgde.
In de tussentijd verhuisden we nog eens naar een wijkje in de buurt. Het was een redelijk mooi rijhuisje en veel buren met kinderen. Mijn ouders hadden constant ruzie en als we iets fout deden kwam mijn vader met zijn leren riem en sloeg ons tot we zeiden wat hij wou horen, wat erg moeilijk is als je snikt van het huilen en de pijn.
Mijn ouders zeiden nooit iets toen ik huilend naar huis kwam, ik kreeg ook nooit troost.
Tot mijn 8ste levensjaar bleef ik in mijn bed plassen, net zoals mijn beide halfbroers. Mijn ouders gaven me minder aandacht nadat mijn broertje geboren werd. Dit klinkt misschien alsof ik mijn broertje niet graag had maar dat klopt totaal niet we hebben nog steeds een goede band.
Op mijn 9de verhuisden we naar België, voor financiële redenen en omdat we uit ons huis gegooid werden omdat deze niet regelmatig afbetaald werd. Ik kwam in een nieuw land en was enorm verlegen en durfde nooit iets te zeggen. De kinderen wouden altijd met me spelen, maar ik vertrouwde ze niet. Altijd stond ik aan de andere kant van de speelplaats, Alleen.
Daar ging het een tijdje beter tot een oudere jongen van mijn klas me begon te pesten. Ook begon het ermee dat ik thuis moest helpen, ik moest vaak de complete keuken schoonmaken. Al vroeg kon ik de hele huishoud doen. Het huis was heel vies er was veel schimmel en vocht op de muren en er was geen verwarming op mijn kamer
Na een paar jaar toen ik bleef zitten in het eerste middelbaar. Verhuisden we naar een grotere stad in de buurt. De puberteit begon voor me, ik was zeer klein en stopte snel met groeien, waardoor ik was molliger werd, ook mijn vrouwelijke rondingen kregen een enorme boost. Mijn vader praatte sindsdien niet meer met me en negeert me. Ooit zei hij tegen me dat ik dringen moest afvallen, want niemand van zijn familie is dik en hij wil ook niet dat ik dat word en dat hij zich al voor me schaamt. Eigenlijk ben ik nooit overgewicht geweest.
Op school werd ik opnieuw gepest aangezien ik in een klas vol jongens zat. Ik weet niet waarom , maar met jongens was ik nooit goed en zelfs een beetje bang. Ik had wel een paar vriendinnen gevonden, maar enkel een daarvan ken ik nu nog. Ik had slechte punten op school, heel slecht. dus na twee jaar moest ik naar een andere school. Er waren nog mensen die ik ken die naar deze school moesten dus dat vond ik niet erg. Na een driekwart jaar begon ik te stelen uit winkels, eigenlijk alleen oorbellen en prulletjes. Maar op een dag ging ik met een meisje naar een wat grotere stad en we hadden ook kleding gestolen en we werden gepakt door de politie. In school praatte niemand meer met me, weer was ik alleen. Thuis sloeg mijn vader me en noemde me een schande. Ik deed het gewoon om er ook eens bij te horen. Ik had altijd goedkope kleren waarmee anderen me uitlachten. Ik weet zelfs nog dat ik op een erg koude winterdag met stoffen schoenen naar huis moest wandelen, de hele zool was los en er kwam veel sneeuw in. mijn voeten waren doorweekt en ijskoud. Thuis hadden we niet eens verwarmingen, enkel houtkachels beneden en in mijn broertje's kamer. Hier woon ik nog steeds. Ik poetste heel veel thuis in plaats van voor school te leren. Alweer veranderde ik van school, maar deze keer naar iets dat me aanstond, namelijk mode.
Het ging veel beter met school, ook al bleef ik weer zitten, omdat ik het nodige materiaal voor wiskunde niet had en het zo a moeilijk vond. Ik heb mijn diploma behaald met zeer goede punten, van mijn ouders hoorde ik nooit een proficiat en naar mijn proclamatie kwamen ze ook niet. Ik wou graag studeren en heb ingangstesten gedaan voor hogescholen in Amsterdam en omstreken, mijn droom was Fashion & Design. In Amsterdam heb ik de ingangstest behaald, ik mocht gaan.
Ik had een kamer gevonden in de buurt en mijn ouders zeiden dat ze het willen betalen. Ik moest de kamer aanbetalen en toen het zo ver was. Mijn moeder zei ik heb juist geld geleend, vraag de rest maar aan je vriend. Toen ik zei dat ik niet zomaar honderden euro's van mijn vriend kon lenen, stuurde ze het geld gewoon naar Gambia. Ze denkt dat iedereen die werkt rijk is, ik heb nooit over mijn gevoelens kunnen praten met haar, maar voor mij is dat ook te laat. Volgens haar kan ook niemand iets juist doen. Mijn droom kan ik nu vergeten. Nu heb ik een job gevonden en wil eindelijk eens geld sparen, mijn moeder vraag nu constant geld aan mijn broers en mij. Het huis is vreselijk vuil en ze maakt nooit schoon, iedereen werkt of gaat naar school en ze zit de hele dag thuis. Ook is er bijna nooit eten thuis, gelukkig kan ik eten op mijn werk.
Nu dat ik mijn vriend heb, zag ik bij zijn thuis dat er zoveel gedaan word door de ouders, er staat een warme maaltijd klaar, respect en ze zitten gewoon samen, praten en lachen met elkaar. Ik ken zoiets gewoon niet, maar het is zo mooi. Ik ben er liever dan thuis, ze zijn zo aardig terwijl ze me niet eens echt kennen. Toch ben ik er verlegen, ik durf mezelf niet te zijn, omdat ik zo bang ben dat ze me niet accepteren zoals elke andere personen in mijn leven. Ik wil er echt graag bij horen maar ik ben bang dat ik iets fout doe. Alleen bij mijn vriend kan ik mezelf zijn, hij is de enige die mijn verhaal helemaal kent. Hij snapt het ook niet, maar hij is er voor me. Ook al begrijp ik vaak dingen niet en word vaak boos, vaak omdat ik niet begrijp dat iemand bij me wil blijven. Ik ben wel erg blij dat ik iemand heb waarmee ik alles kan delen, dat helpt echt! Ik hoop dat iedereen deze persoon voor zicht vind!
Het enige dat ik nog echt moet doen is mijn verleden achter me te laten, maar het is zo zwaar. Hoe doet men zoiets?
